1 MAYIS
Babam 1990-2007 yılları arasında Adana’da büyük bir oto galeride çalıştı. O zamanlar oto galerilerin yıldızı parlak, kazancı boldu. İki ortaklı bir yerdi. Patronları Niğdeli. Evimiz de babamın iş yerine yakındı. Evimizin kirasını patronları ödüyordu.
Küçük, havasız, küf kokulu, içinde odun koyduğumuz bir odanın olduğu evimiz...
Her yıl eylül ayında kiramızı ödediklerinden babama doğru dürüst maaş vermezlerdi. Sigortasını da sürekli girdi-çıktı şeklinde yatırdılar. Babam on yedi sene çalıştı ama yalnız sekiz yıllık sigortası birikmişti.
Pazar paramız çok az olur, Pazardan meyve alındığı zaman havalara uçardık. Muzu senede iki kez ancak alabilirdik. Onu da pudingli bisküvili pastaya doğrardı annem,hemen bitmesin diye. , ekmeği belediye büfesinden alırdık. Paramız yoksa bakkaldan borca alırdık. Ekmeği borca almak nasıl hissettirir bilir misiniz?
Kiramızı ödüyorlar dedim ya, vakti gelip ev sahibi kapıya dayandığı vakit, babam dilenci gibi isterdi de öyle verirlerdi kira parasını. Annem de hep babama kızar, bu işten çık aç kalmayız daha da kötü olamayız derdi. Babam ülkedeki ekonomik bunalımdan korktu, vasıfsız olduğunu düşündü ve iş bulamamaktan çekinip işini bırakmadı. Bütün ilgisini işine verdi. Bize de ancak yorgunluğu kalıyordu.
O iki insan , bizim ailecek yaşayamadığımız günlerin sorumlusu oldu. Babama sadece hakkı olanı verselerdi, asgari ücret alsaydı her ay, biz bugün çok farklı olacaktık. Paraları yok muydu? Vardı,hem de çok vardı. Hatta Adana’nın en çok kazanan oto galerisiydi. Şimdi düşününce Allah’a havale ettiğim insanlar listesinin ilk sırasını paylaşıyorlar.
Bunları neden mi yazdım? Bugün 1 Mayıs. İşçinin, emekçinin bayramı. Ülke ekonomisinin çarklarını nasırlı elleriyle çeviren insanların bayramı. Patronları para kazansın, malına mal katsın diye evine ve ailesine gerekli özeni gösteremeyen insanların bayramı. Kendi bayramında bile çalışmak zorunda olanların bayramı. Bu bayram babamın bayramı. Babamla tüm sefaleti çekmiş bizlerin bayramı!
