BUGÜNÜN ANLAMI
İlkokulda öğretmenimiz ilk meclisi ve 23 Nisan’ı anlatırken üçer kişilik gruplar çıkarmıştı tahtaya. İlk meclise her ilden seçilen üç delegeyi temsil ediyorduk. O zamanlar sanıyordum ki gerçekten meclise girenler bizim gibi sıradan insanlar ve en büyük özellikleri geldikleri şehri temsil ediyor olmaları. Hatta öğretmenimiz şöyle söylemişti; şehrin ileri gelenleri onlar ve gitmek için kavga bile etmeden aralarında kim layıksa onu gönderdiler. Bugün büyüdük tabi. Meclise vekil olanların öyle hiç de bizler gibi sıradan insanlar olmadıklarını biliyoruz. Seçim öncesi kapı kapı ev ev dolaşıp dert dinleyen vekil adayları mecliste yemin ettikten sonra gelmiyorlar tekrar. Bir teşekkür gezisi halkı mutlu eder oysa. İçinden çıktıkları halkı da temsil etmiyor çoğu. İçlerinde gerçekten halkı savunan bazılarını ki onlar iki elin parmağını geçmiyor,onları tenzih ederek söylüyorum hiçbiri halkı düşünmüyor. Meclis oturumlarını izliyorum bazen. Yasalar görüşülürken koltuklar boş,çok önemli ve tüm genel başkanların katıldığı oturumlar dışında meclis oturumlarını izlerken yazıklar olsun aldığınız para nasıl geçiyor boğazınızdan demekten alamıyorum kendimi. Aldıkları maaş da öyle az buz bir miktar değil yani! Asgari ücretle çalışan milyonlarca insan için çok büyük para! İlk meclis hatta daha sonra seçilen ilk vekillerin maaş aldıklarını sanmıyorum. Çünkü o zamanlar tek düşünce halkın kurtuluşu,halkın refahı,halkın uygar seviyede özgürce yaşamasıydı.
Ülkenin en kaliteli yemeklerini en ucuza yiyenler vekiller. Oysa isterdim ki yemekler o fiyattan o kalitede muhtaç olanlara verilsin. Meclis lokantasına vekil yakınları misafirleri geldiği kadar her gün ya da her hafta farklı şehirlerden ilkokul lise hatta üniversite öğrencileri gelsin. Vekiller öğrencilerle yesin yemeklerini. Onlarla sohbet etsin. Çarşıdan pazardan esnaflar gelsin. Birbirini tanımadan konuşsunlar. Karşıdakinin halk olduğunu hiç unutmasınlar. Vekiller kendi işlerini büyütmek ve girdikleri her ortamda kendilerini tanıtıp dokunulmazlık zırhı ile en ufak zorlukta karşısındakine sen kimsin demek yerine neden vekil olduğunu hep hatırlasın. Ben halk olarak ve sıradan bir vatandaş olarak söylüyorum bunu. Ne yazık ki ne meclis ilk kurulduğu haliyle kaldı ne seçilen vekillerin çoğunluğu görevlerini layıkıyla yerine getiriyor.
Şimdi gitsem meclise,benim bir derdim var desem kaç tanesiyle görüşebilirim acaba? Mustafa Kemal Atatürk Türkiye Büyük Millet Meclisi’ni açtığında tek isteği halkın egemenliğini hakim kılmaktı. Çok şükür ki saltanat bitti hilafet kaldırıldı ve halkın meclisi kuruldu. Bugün o günden sonra yani bir asır sonra ne kadar ilerledik? Meclis,halkı ne kadar ileri taşıdı? Vekiller halkın dertlerinin yüzde kaçına çözüm üretebiliyor? En önemlisi halk seçtiği ve kendisini temsil eden vekillere ne kadar sürede ulaşabiliyor? O vekiller arasında hala hilafet ve saltanat devrini,Osmanlı Dönemi’ni özleyenler ve o döneme dönülsün isteyenler var mı? Varsa çok ama çok yazık!
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’mız kutlu olsun! Mustafa Kemal Atatürk’ün açtığı yolda gösterdiği hedefe durmadan yürümeye and içmiş nesiller yetiştirmek ümidiyle!
