AĞAÇ BAHANE
Bir cümleye denk geldim bu sabah: “ şimdiden ağaç alıp süsleyecek kadar çok seviyor musunuz bu hayatı gerçekten?”
Evet cümle bu. Aralık ayının başında Noel ya da yeni yıl niyetiyle ağaç alıp süsleyenlere yönelik bir soru cümlesi. Bir an bile düşünmeden kendimce verdim cevabı:” evet,bu hayatı çok seviyorum!”
Yaşadığım bugünleri,sevdiklerimin hayatımda ve hayatta olmasını,kitaplarımı,okuduğum dergileri,yazdığım cümleleri,hikayeleri,hayatına dokunduğum insanları,hayatıma dokunanları,bu zor günlerde bana iyi gelen insanları çok seviyorum.
Sabah o gün neler yaşayacağım heyecanıyla uyanmayı,günün sonunda o gün yaşadığım iyi ve kötüyü karşılaştırmayı seviyorum. Balkonumda kahve içmeyi,evimin karşısındaki parkta oynayan çocukları,aşağıda akan trafiği,koşturan insanları seyretmeyi seviyorum. Yeni bir şey öğrendiğim,gülebildiğim,şanslı hissettiğim anları seviyorum. Eski bir Türk filmi açıp karşısında ağlamayı,oğlumun oyuncaklarıyla oynamayı,muhabbet kuşlarımızın ötüşünü dinlemeyi çok seviyorum. Kendime aldığım kitapların gelişini heyecanla beklemeyi,insanlara hediye almayı,küçük büyük elimden geldiğince mutlu etmeyi çok seviyorum. En çok da Hayal kurmayı seviyorum. Hayallerimi gerçekleştirdiğim an yaşadığım gurur ve mutluluk karışımı duyguyu seviyorum. Hayallerimin zamanla bireyselden evrensele gittiğini görmeyi,yalnız kendim İçin değil önce çevrem sonra tüm dünya insanları için iyi güzel şeyler yapmayı , yapamasam da dileyebilmeliyiz seviyorum.
Biz de şimdiden bir ağaç alacağız ve süsleyeceğiz. Minik ışıklarla çevireceğiz,sonra yeni yıl için güzel dilekler yazacağız kağıtlara. O kağıtları belki saklayacak belki atacağız. O ağacın ışıklarıyla oynayan oğlumuza bakıp gülümseyeceğiz. Bahanemiz olacak biraz daha gülümsemek için. Yeni yıl için de kendimizi hazırlayacağız. Belki daha da kötü olacak her sey ama umudumuzun sönmesine izin vermeyeceğiz. Yaşadığımız hayatı sevecek,sevdikçe daha yaşanılası ve sevilesi bir hayatımız olduğunu göreceğiz. Peki siz? Siz ne kadar seviyorsunuz bu hayatı?